Herr Professor Doktor

Ógiftur maður í kjallaranum

Föstudagskvöld, bara rólegheit. Kom heim um kvöldmatarleytið með tvær spólur, Black Sheep og Elizabeth. Ákvað að horfa á Black Sheep til að fá smá Chris Farley geðveiki og kókaín grunge húmor í mig og síðan ætla ég að rýna í Elizabeth til að vera tilbúinn að sjá Elizabeth: The Golden Age í bíó. Það er svo gaman að fara í bíó.

Algjörir young cats

Ég var ekki kominn heim fyrr en í kringum 7 leytið í dag eins og alla föstudaga. Þrisvar sinnum í viku þrjá tíma í senn er ég með verklega tíma í Analog Electronics. Fyrst þegar ég var að byrja með tímana hélt ég að ég myndi deyja, þetta var að klúðrast. Fyrsta verkefnið var einhver bjánaleg feedback rás sem nemendurnir áttu að herma í tölvuforriti. Tölvuforritið reyndist meingallað og illa uppsett á skólatölvurnar sem skapaði mikinn höfuðverk fyrir mig þar sem prófessorinn í faginu kunni ekki mikið á það sjálfur.
Eftir fyrsta daginn var það "smooth sailing on calm seas". Hinar verklegu æfingarnar eru flottar rásir sem ég þekki mjög vel og eiga krakkarnir að lóða allar rásir. Ég set saman allar rásir fyrirfram og ég verð að segja að ég er orðinn mun betri að lóða en þegar ég setti saman alræmdan aflgjafa(betur þekktur sem "Rebel without a Cause") á þriðju önn í Háskóla Íslands.

Þegar ég var að byrja að kenna þessar æfingarnar fannst mér það fáranlega gaman. Allir mættu mjög vel, skiluðu á réttum tíma og voru með allt á hreinu.

Ég ætla aldrei að verða kennari.

Þegar ég var á seinni árum í Verzló og síðan í HÍ fékk ég það orðspor á mig að vera grófur við kennara og sagður stundum rífa kjaft. Við skulum skoða þetta aðeins nánar. Á seinustu tvem árunum í Verzló reif ég kjaft við einn kennara. Fúsa. Ég reif aldrei kjaft við Þórð Möller, Guðrúnu, Benna, Ármann eða jafnvel vanhæfu þýskukennarana. Afhverju reif ég svona mikinn kjaft við Fúsa. Ég stend fyrir þeirri sterku og góðu skoðun að þú færð ekki virðingu nema þú sýnir virðingu. Fúsi er einn af þeim kennurum sem finnst að allir nemendur hans eiga að finnast hann æðislegur, engu máli skipti hvernig hann standi sig. Honum varð fljótt illa við mig og ég við hann því ég kvartaði undan námsefninu og að hann kenndi bara nokkrum einstaklingunm í bekknum, þ.e. stelpum sem sögðu halelúja og amen. Það er kannski í lagi en hann kom fram við restina af bekknum eins og drasl og þessvegna varð þetta að rugli. Fúsi var 100% fáviti sem heldur hann sé algjör stjörnumáltíð út af því að hann kláraði master í eðlisfræði 33 ára gamall og klæðir sig í stærðfræði/MIT/Stjörnufræði boli. Hverjum er ekki sama. Hann var pizzasendill í þröngum buksum sem sýndi alltaf hvoru megin hann var.

Í HÍ reif ég kjaft við engann kennara. Nema Jón Hálfdánarson. Jón Hálfdánarson var algjörlega út af kortinu. Eðlisfræði kennari, alveg eins og Fúsi, vissi ekkert hvernig hann átti að snúa á sviðinu og gat engan vegin komið efninu frá sér. Ég kvartaði mikið undan Mastering Physics kennsluefninu sem var notað. Heimadæmin voru leyst á netinu og átti að vera voða móðins. Þetta varð til þess að öll eðlisávísun sem maður byggir upp með dæmareikningi og viðbrögðum kennara við honum fór út í bláinn. Tölva fór sjálfvirkt yfir dæmin og varð því ekkert samband. Þetta fannst Jóni æðislegt og reifst ég mikið við hann og gekk út úr tíma í ófá skipti. Hann réttlætti þetta með því að Kanarnir(e. Yanks) væru að nota sömu bók í stærstu skólunum. Síðan fór ég í skiptinám til UCSB, flottur skóli á eðlisfræði mælikvarða, og þar notuðu þeir Mastering Physics. Þar voru allir hundóánægðir með bókina og kennsluefnið og voru að vinna í því að skipta henni út. Feis Jón. Feis.

Hrafn man kannski líka eftir því þegar við fórum í vettfangsferð upp á Veðurstofu. Jón fór með okkur en vantaði far þar sem hann hjólaði alltaf í skólann. Auðvitað bauð ég honum far. Ég og Hrafn tókum hann á beinið á leiðinni upp á stofu og stóð hann alveg á gati. Ef að kennari stendur ekki á sínu og sýnir nemendum fram á það að það eigi að vinna hlutina eins og þeir leggi til, þá eiga þeir að hætta að kenna.

En afhverju er ég að nefna þetta. Eru allir krakkarnir að rífa kjaft við mig? Nei, heldur betur ekki. Þetta eru flottir krakkar. En síðan eru strákarnir, sem mæta í alla tíma, hlusta á sama hlutinn aftur og aftur og taka ekkert inn. Spyrja sömu spurninganna þrisvar og hlusta ekki á svarið. Skila inn ljótum heimadæmum og botna ekkert í lélegri einkunn. Svo eru stelpurnar, sem skrifa 20 blaðsíðna skýrslum sem gátu verið 3 blaðsíður, spyrja og spyrja spurninga um hluti sem þær vita bara til að vera "vissar". Svo eru strákarnir sem halda að þeir vita allt áður en þeir mæta í tíma og gera allt rosalega snöggt og rosalega hratt og fá rosalega rangar niðurstöður og gleyma að svara flestum spurningunum í skýrslunni. Svo stelpurnar sem eru alltaf með símana uppi og tala alltaf með spurningatón þótt þær séu ekki að spyrja. Svo er allt þar á milli.

Ef ég myndi leggja þetta fyrir mig þá myndi ég enda eins og Jón og Fúsi. Leiðinlegur kall sem er orðinn þreyttur á að kenna með krakka upp á móti mér. Það er ástæðan fyrir því að mig langar ekki að vera kennari.

Í augnablikinu finnst mér þetta ennþá gaman. Flestir krakkarnir eru mjög skemmtilegir og ferskir, æfingarnar fínar og peningurinn meira en vel þeginn. Enda væri ég ekki að þessu nema að mér væri borgað góð laun.

Í næstu viku fer ég í eitt miðannarpróf í digital signal processing og svo er eitt próf í tölfræði í vikunni þar á eftir. Undanfarið er búið að rigna þokkalega hérna í Boston og farið að kólna töluvert. Ég verð að segja að ég er mjög ánægður með það.

Núna ætla ég að bjóða upp á frábært lag, Woman of the Ghetto, með Marlene Shaw. 9th Wonder notaði þetta lag í Slippin' á Chemistry plötunni með Buckshot. Þið heyrið kannski kunnulegan hlut í enda lagsins þar sem Shaw fer út í geng-geng trans. Það er rétt, Marlena er söngkonan sem var notuð í alræmda geng-geng lagið sem tröllreið öllu á Íslandi á öndveðri 20. öld. Það var lagið Liberation Conversation af sömu plötu, Spice of Life. Ég ætlaði fyrst bara að setja inn Woman of the Ghetto en núna stenst ég ekki mátið að setja besta lagið af plötunni líka. Það er California Soul, sem DJ Premier notaði í Gangstarr lagið Check the Technique.

Í bili skulum við halda okkur í svörtum sálar elskum og hlusta á Martha Reeves & The Vandellas. Allir þekkja þessar elskur fyrir að hafa sungið Heat Wave svo óaðfinnanlega. Hérna eru þær mættar með snyrtilega ábreiðu. Bítlalagið Something. Fiðludramað nær ekki jafn miklu hámarki í þessari útgáfu en sálin er mun meiri.

Svo er rappið. Ég elska þetta rapp. Ég var að uppgötva frábæra plötu. World Premiere með The Team. Þetta er plata sem kom út 2006 og ég er búinn að hlusta á hana mjög mikið undanfarið. Þetta eru þrír ungir menn frá Oakland og þeir eru ekki með neina bófastæla. Þeir rappa aðallega um þrjá hluti svo ég vitni í vinsæla bloggsíðu: "There’s no crime-talk going on here and the lyrics pretty much focus on getting high, getting laid and getting around The Bay area". Bestu lögin á plötunni eru umdeilanlega Top of the World og Touch The Sky. Ég vil að Kiddi Myndarlegi og Hildur Sigrún hlusti sérstaklega á Top of the World. Þetta er þetta hljóðgervla brjálæði sem við elskum. That hot shit.

Meira rapp. Smá afturhvarf. Á leiðinni frá New York las ég heila bók. Hún er hluti af 33 1/3 seríunni þar sem merkilegar plötur eru teknar fyrir og krufnar til mergjar, lögin skoðuð og heimsástand þegar platan var samin íhugað. Einnig er fjallað ítarlega um ástand hljómsveitarinnar þegar viðkomandi plata er samin. Bókin sem ég las í þetta skiptið var um Paul's Boutique með Beastie Boys. Algjör gull bók með miklum upplýsingum. Sagan á bak við lagið Egg Man er eins og kúlusúkk hún er svo góð. Algjör pulsa með tómat og steiktum. Hlustið á tekstann.
Núna er ég svo að lesa aðra bók í seríunni. Hún er um Live at the Apollo með James Brown.

Auðvitða ætla ég svo að enda færsluna á Stevie Wonder. Undrið er ótrúlegt. Núna er það ábreiða. Bang Bang sem Sonny Bono samdi fyrir Nancy Sinatra. Lagið er einnig af Down To Earth sem ég minntist á í seinustu færslu. Mér finnst þessi útsetning mun flottari heldur en Sinatra lagið.

Gáta færslunnar. Þessi gáta er í tvem hlutum og þið megið ekki svara nema þið skjótið á báða hlutana:

1. Úr hvaða lagi er bassalínan sem er notuð í Egg Man.
2. Hvaða karlmanns rappari rappar í þessu lagi, Intro.

Auðvitað má biðja um vísbendingar. Bannað að "gúgla" teksta brot.

kv,
Friðrik

Better than Nooyawk

1/5 Boroughs

Á laugardaginn skutlaðist ég til New York. Fimm um morguninn vaknaði ég eiturhress, út á stoppistöð, niðrí neðanjarlestina, upp í stóru lestina og beint suður. Ég fer ekki ofan af því sem ég hélt fram þegar ég var í tíunda bekk. New York bork er staður til að eyða miklum tíma. Hinsvegar hafði ég ekki mikinn tíma. Ég var mættur á Pennsylvania station 10:45 of strunsaði þá beint niðrí ráðstefnu höll. Þar var ekkert lítið í gangi.

Árlega heldur AES (Audio Engineering Society) ráðstefnu í New York. Þangað mæta öll stærstu fyrirtækin sem starfa í þessum bransa; Sennheiser, Bang & Olufsen, Sony, Dolby, Klein Hummel og Bose ásamt svo auðvitað öllum litlu fyrirtækjunum. Þessi minni fyrirtæki eru einmitt það sem maður eins og ég hef mestan áhuga á. Þetta eru þau fyrirtæki sem er auðveldast að nálgast og svo eru þau meira í rannsóknarvinnu fyrir stærri fyrirtækin. Ég talaði einmitt lengi við Frakka sem var að vinna hjá A-Volute. Þeir eru að þróa heyrnartól sem eru með 6 smágerða hátalara fyrir hvert eyra og getur þá endurkallað háþróað víðóma hljóð. Sem er mjög feitt. Frakkinn sagði við mig að þeir væru að þróa þessa tækni í samvinnu við "a very very large corporation" sem myndi sjá um markaðsetiningu og hönnun út á við. Auðvitað mátti hann ekki segja mér hvaða fyrirtæki þetta var þar sem það var "corporate secret".

Ráðstefnu Brjálæði

Ráðstefnunni var skipt upp í þrjá hluta. Á þriðju hæð var aðalgólfið (þaðan sem myndirnar eru). Þar voru fyrirtæki með bása að kynna vörur sínar og vinnu, síðan á annari hæð voru "Demo"-herbergi þar sem fá fyrirtæki voru með fámenna fundi og kynntu vörur sínar. Ég sótti einn þannig fund hjá Sennheiser og K+H. Á neðstu hæð voru svo fundir þar sem tæknilegar greinar voru kynntar. Þar voru menn frá ýmsum háskólum og einkafyrirtækjum að kynna greinar sem þeir höfðu lagt fram. Þar sá maður hvað var það nýjasta í þessum bransa. Það var nú ekki mikið sem kom á óvart þar, menn eru að skoða möguleika að þjappa skrám mismunandi saman og flokka eiginleika bíla til að þróa hljómtæki fyrir ökumenn. Einnig er mikið verið að skoða það sem er kallað "Adaptive Audio". Gott dæmi um það er tónlist í tölvuleikjum sem "fattar" það hvenær er bardagi eða róleg stund í leiknum. Ekki get ég séð það að "Adaptive Audio" hafi meiri hagnýtingu en tölvuleiki nema að menn byrji að skanna heilann í manni og spili tónlist eftir því hvernig manni líði.

Semsagt, það var mikið að sjá og einn dagur var alltof lítill tími til að ná að skanna allt en ég náði að skoða mikið og tala við marga. Þar á meðal rakst ég á Saadiq, bassaleikara Platinum Pied Pipers og pródúsent með meiru, á aðalgólfinu. Ég og Saadiq erum góðir félagar eftir að ég spjallaði við hann á Table 50 staðnum í New York daginn eftir að ég fór á tónleika með PPP, já og svo sá ég þá á Coachella. Ég sá hann samt hvergi að skoða tæknigreinarnar.

Þegar það tók að nálgast brottfarartíma skutlaðist ég út úr ráðstefnuhöllini og pikkaði upp nokkrar plötur í Turntablelab og tók svo lestina heim. Þegar ég kom upp úr neðanjarðarlestinni á Davis Square (torg þar sem neðanjarðarlestin stoppar næst íbúðinni minni) var ég rétt búinn að missa af strætó. Þar sem þetta var laugardagskvöld kemur hann bara á klukkutíma fresti. Þá tók ég þá ákvörðun að taka leigubíl heim íbúð, mjög stutt ferð, only five dollas.
Þegar ég er að segja leigubílstjóranum(hvítur Íra Boston búi) hvert ég ætla að fara lendi ég í vandamáli sem ég hef nokkrum sinnum rekið mig á hérna í Boston:

Ég: You free
Bílstjóri: Yeah
Ég sest inn
Bílstjóri:Where you goin
Ég: Bartlett street
Bílstjóri:Huh?
Ég: Bartlett Street
Bílstjóri:What?
Ég: Baaaartlett Street
Bílstjórinn botnar ekker í mér og horfir bara á mig
Ég: Bartlett stree, right of Broadway. Bartlett, Baaartlett, Barrrtlett, Bartleeett, Baaartlett.
Bílstjóri: Ah, you talkin about Bahtleht, right of Broadway.
Ég: Yeah, drive.

Stundum er mjög erfitt að ná þessum Boston hreim þannig að þessir hreinu Boston gaurar skilji mann í ákveðnum orðum. Eins og þegar ég sagði við einn prófessorinn minn að ég væri að fara til New York þá sagði hann: "You better watch out in Nooyawk". Gott dæmi er líka Harvard. Harvard er ekki Harvard, Harvard er Havadh.

Núna eru miðannarpróf í næstu viku, þá þarf maður að leggjast eitthvað undir feld. Svo verður tekið Cold Chillin með Marín.

Ég náði mér í feitar plötur í Turninum og er búinn að kippa nokkrum lög af þeim með trausta Numark ferðaspilaranrnum. Ég ætla að deila með ykkur nokkrum lögum og því nýjasta af þessu ótrúlega interneti. Þessi tækni. Þessi tækni er bara ótrúleg. Ótrúlegt hvað Ísland er lítið.

Wu-Tang hafa enn og aftur komist í sögubækurnar með því að fengið leyfi frá Bítlunum (þeim sem eiga lögin núna) að nota "While my guitar gently weeps" í einu lagi(The Heart Gently weeps) á nýju plötunni 8 Diagrams. Þetta er í fyrsta skipti sem Bítlarnir heimila "sampl". Svo mætti bara sonur George Harrison til að spila á gítar. Hann heitir Dhani. Hversu mikið af eiturlyfjum notaði Hr. Harrison í Indlandi til að skýra son sinn Dhani. Hip hop elskan Ms. Badu syngur líka í laginu.

Nýjasta afurð Dr. Dre er Bishop Lamont. Virðist ætla að verða fyrsti rapparinn sem er thug-thug-thuggin it(No stoppin) en líka með fyndna og hnyttna teksta(American Dream) frá Aftermath. Eða kannski verður þetta bara internet hype.

Dilla er ennþá dauður og er að breytast í John Coltrane rappsins. Nú dæla allir út "To Dilla" lögum hægri vinstri eins og jazz-gaurarnir gera til 'Trane. Besta lagið hingað til var frá Prince Po, U Right Here, en núna(Dillagence) er Dj Spinna kominn með flottan fnyk ásamt Phonte.

Eddie Palmieri. Fáranlega smooth laitin kóngur, píanó og "vibes", með jazzinn á hreinu. Hlustið fyrst á smá latin lingo í La malanga og færið ykkur svo á hljómsveitina sem heitir Harlem River Drive, gefur út plötuna Harlem River Drive og bombið lagið Harlem River Drive. Bróðir hans Charlie á orgeli.

Bill Dogget, maðurinn sem samdi Honky Tonk og Hold it. Náði feitri plötu með honum sem ég hef lengi langað í. Heyrið Twenty Five Miles.

The Budos Band. Meira latin brjálæði. Látið vita ef þið viljið meira með þeim. Þið eigið eftir að vilaj það. Þessi elska heitir Chicago Falcon.

Grasreykjandi geimveruelskandi brjálæðingurinn Madlib læðir sér svo inn með gervi hljómsveitina Otis Jackson Jr. Trio. Af plötunni Jewels kemur Elysian Fields.

Svo auðvitað kemur gáta vikunnar. Hérna er maður að syngja lag. Það er samið í sameiningu með Lamont Dozier og Holland bræðrunum sem framleiddu endalausa smelli fyrir Motown. Ég hef kannski náð að troða Shine upp á ykkur sem Lamont Dozier samdi(af plötunni The ABC Lost sessions). Pharoah Monch kippti fiðlunum úr Shine til að nota í Who Shot the Mayor. Allavega, hérna semur Dozier og bræðurnir lagið My World is Empty Without You ásamt Stevie Wonder. Hr. Wonder syngur það svo á plötunni Down To Earth. Gátan er: Hvaða hljómsveit samdi ábreiðu(cover) af þessu lagi sem við höfum oft bombað í byrjun kjallararalla.

Bring it.

kv,
Friðrik