Myndaveisla

Ég er búinn að setja myndir frá Los Angeles, og einhverjar random myndir af skólanum og íbúðinni núna inn á netið. Myndasíðan er hérna í undir links hægra megin á síðunni, eða þið getið bara farið á: http://johnnyhammond.myphotoalbum.com/

Frikki Goes To Hollywood

Damn, þá er maður mættur til baka í Santa Barbara eftir ferðina til Los Angeles. Ferðin var mjög vel heppnuð og settum við bræðurnir varanlegt mark okkar á borgina.
Við vorum búnir að skrá okkur inn á hótelið í Redondo Beach(algjört túristaúthverfi í borginni) um tvöleytið á föstudaginn og vorum ekkert að tvínóna við hlutina heldur bombuðum við okkur beinustu leið niðrí bæ. Við vorum með GPS galdur í bílnum sem varð til þess að við tókum aldrei vitlausar beygjur nema þegar við vorum algjörlega starstruck af borginni. Við byrjuðum að fara í áttina að Hollywood Boulevard niður að kínverska leikhúsinu, tókum myndir, pósuðum, heilsuðum upp á fólkið og vorum bara almennt sáttir. Á leiðinni í bílnum á hraðbrautinni benti Jóhann mér á byggingu sem ég held mikið upp á ásamt mörgum öðrum, en það er Capitol Records turninn sem situr steinsnar frá Hollywood Bouleward, það var mega nice, og röltum við upp að byggingunni og tókum nokkrar myndir. Fyrir mig að sjá Capitol Records bygginguna var eins og fyrir Adda að sjá Marmot höfuðstöðvarnar. Eftir að hafa grandskoðað miðbæinn, ákváðum við að skella okkur í bíó í kínverska bíóhúsinu(okkur fannst það viðeigandi) sáum þar klassa myndina Syriana sem ég hafði lengi ætlað á, mega nice mynd. Eftir bíóið fórum við aftur á Redondo beach, þar skönnuðum við helstu barina og stóð þar hæst upp úr bar sem var með 77 bjóra á krana og 777 innflutta bjóra. Við gerðum góða tilraun við að prófa sem flesta en ákvaðum að klára ekki upptalninguna til að hafa orku í laugardaginn.
Laugardagurinn var tekinn snemma og var byrjað að fara í Universal city. Þar er Universal kvikmyndarverið ásamt Universal skemmtigarðinum. Ætlunin var sú að fara bara í skoðunarferð um kvikmyndaverið en til þess varð maður að kaupa aðgang að skemmtigarðinum, það var ekki hatað og skelltum við okkur í skoðunarferð þar sem við sáum set (það eru sviðsmyndir, movie talk skiljiði) sem hafa verið notaðar í fullt af myndum. Sáum meðal annars sviðsmyndina sem er alltaf notuð í Desperate Houswives þáttunum, flugslysið í War of the Worlds, Pshyco húsið og margt margt fleira. Þetta er allt á myndunum. Síða rúlluðum við í tvö til fimm tæki í skemmtigarðinum og það var næs.
Eftir Universal gerðum við okkur líklega til að fara í svipaða skoðunarferð hjá Warner Bros. en þar var allt lokað, shame on them. Þá skutluðu menn sér á aðra merkilega staði í borginni eins og Beverly Hills, Sunset Strip, Rodeo Drive og á fleirri staði. Síðan komum við við (viðvið?) í Stüssy búðinni(auðvitað) og tjekkuðum á því hvort allt væri ekki í lagi þar. Merkilegast fannst mér að fyrir ofan Stüssy búðina var risastórt auglýsingaskilti sem stóð á "R.I.P. James 'Dilla' Yancey". Já það fannst mér merkilegt, þeir skilja þetta sem vita þetta.
Planið var svo að kíkja á jazz stað í borginni með alvöru jazz(ekki einhvern lame lobby jazz). Ég var búinn að skanna einhverja staði, fyrsti staðurinn sem við tjekkuðum á, Catalina bar, var nákvæmlega það sem við vorum að leita að, flottur matur, klikkuð hljómsveit og alles, en að borða þar og hlusta kostaði einfaldlega meira en við réðum við þannig ég náði einu trompet sólóu áður en maður var beðinn um að fara. Næsti Jazz staður var svo skítugur að við meikuðum ekki að testa hann. Þá var jazzinn settur á hold og rúlluðum við á funk-kvöld sem plötufyrirtækið Stonesthrow er með vikulega í Hollywood, þar snéri Egon skífum og vorum við bræðurnir hæst ánægðir með grúvið.
Sunnudagurinn fór svo algjörlega í Venice Beach. Þar mun ég eiga heima í framtíðinni og tjilla feitt. Sá staður fannst mér alveg mega næs, öll mín þekking á Venice Beach úr Tony Hawk leiknum stóð undir sér og sáum við þar flotta breikara, adidas fótbolta mót, muscle beach og margt fleirra. Stefnan er að reyna að tjekka á henni aftur áður en maður kemur heim, í sumar helst þegar mannlífið er ennþá meira.
Núna er maður bara kominn aftur heim í íbúðina og það rignir sem aldrei fyrr. Jóhann has left the building og ég er að fara í próf í næstu viku. Allt verður á fullu út vikuna og það er bara hið bestasta mál. Allavega, ég held að það sé komið nóg í bili, maður þarf að fara og feed the idiot box.

Friðrik

P.S. Ég fann Nolda stjörnuna en var ekki með myndavél, lagði á minnið hvar hún er og það verður gengið frá þessu seinna.

You wouldn´t believe what happened to Stevie

Þá er allt Boston Bob mættur til Killa Cali og sólin skín. Jóhann mætti um hádegis bilið í dag og var alls ekki ósáttur við góða verðið hérna í Santa barbara. Tókum létta skoðanaferð um campusinn og fór meirihlutinn af deginum í það að sýna honum svæðið.
Stefnan er svo að leggja af stað til borg englanna snemma á föstudags morgun. Gistum við þar á hóteli í strandarhverfunum og allir helstu jazz staðirinir verða skópaðir. Það verður án efa fett produkt.
Nú er maður svo kominn með myndavél í hendurnar, er nú þegar búinn að taka þó nokkrar myndir og bomba þeim á netið fyrr en síðar.

Í vikunni kom það í ljós að mig vantaði eina einingu upp á það að geta skilað frá mér heilli önn. Þá ákvað ég að bæta við mig kúrsinum "Creating Memorable Characters in Fiction". Ég fór í fyrsta tímann í þeim kúrsi í dag og var það vægast sagt upplifun.
Þetta eru fámennir tímar og kennarinn er einhver burnout rithöfundur sem er svo bitur út í lífið að það er grátlegt. Lítill sköllóttur einsog klipptur út úr Seinfeld og ofan á það er hann svo þveröfugur að ef hann væri með hár væri hann örugglega On-stage Diva að leika í Bollywood myndum. Samnemendur mínir er svo jafnskrautlegir. Kúreka mamman með ekki-gráa-heldur-hvítahárið tryllir staðinn á pickup bílnum. Hippakonan sem er æst í það að snúa öllum samræðum upp í pælingar um Led Zeppelin eða Van Halen teksta. Massadrengurinn sem lætur alla sína karaktera(sem við erum að búa til í tímunum) vera ofurhermenn sem berjast í Bagdad. Og svo er það Drottningin í tímum. Kona á þrítugsaldri, gengur um í kúrekastígvélum og mötorhead bol og talar eins og hún sé klippt út úr Quentin Tarantino mynd. Frekar tryllt.

Allavega, ég skrifa meira þegar við komum til baka frá Los Angeles og reyni að koma þessum myndum inn.


later,
Friðrik

p.s. Bjarni mun fá sérstaka heiðursmynd af Nolda stjörnunni í Hollywood

More Popular Than Jesus

Loff malakoff

Loksins er maður kominn með netið í íbúðina hérna í Santa Barbara, þannig
ég ákvað að setjast niður og láta ykkur vita hvað ég hef verið að stunda
hérna úti.

Allavega, þetta er búið að fara hörkuvel afstað, skólinn er mjög þéttur
hérna, fyrir utan það að venjuleg önn heima skiptist í tvær hérna úti, þá
eru einnig miðannar próf á báðum önnum sem gilda um það bil jafn mikið og
lokaprófin, sem þýðir að maður byrjar að læra eiginlega alveg frá byrjun.
Pælingin er að taka þetta með trompi og þetta lýtur bara vel út enn sem
komið er heimadæmi hafa gengið vel og svona. Til að loka þessari náms
umræðu þá eru kúrsarnir sem ég tek á þessari önn tölfræðileg eðlisfræði,
töluleg greining og stafræn raftækni. Á næstu önn tek ég svo
rafsegulfræði, skammtafræði og kúrs sem samsvarar til stærðfræðigreiningu
4 heima. Síðan lauma ég mér alltaf inn í tvo fyrirlestra um tónlist án
þess að borga, það eru kúrsarnir Music and Pop Culture og 20th Century
Analysis. Eintóm hamingja.

Skólaumhvervið sjálft er nokkuð frábrugðið því sem maður er vanur, þetta
er 22.000 manna skóli og háskólasvæðið er nokkurnveginn í samsvari við
það. Til dæmis er skólinn með sínar eigin sjónvarps og útvarpsstöðvar,
íþróttahöll sem slagar vel í, ef ekki er sambærileg Laugardagshöllinni. Á
háskólasvæðinu eru svo alltaf einhverjir atburðir í gangi, ég er til dæmis
búinn að fara á kvikmyndasýningu þar sem Spike Lee myndin Bamboozled var
sýnd, eftir hana var svo svona spurt og svarað að hætti kvikmyndahátíða,
mjög nett. Síðan í mars kemur góðvinur Baldurs, RZA, á háskólasvæðið og
ætlar er að vera með fyrirlestra og tala um þróun sína sem tónlistamaður
og þróun hip hops í Bandaríkjunum. Getur alveg verið að maður mæti og
spyrji hann hvort hann viti hver drap Bill. Það er víst líka venjan að
listamenn mæti á háskólasvæðið og séu svona gestakennarar. Á seinustu
mætti Saul Williams, hefði ekki hatað það að ná honum. Á þessari önn er
einhver ótrúlega óáhugaverð inúíta
hvalaveiðitónlistaégeralltofmikillhippakona. En það sem er áhugavert að
konan sem var musical director fyrir Big Lebowski er einnig núna.
Stúdentar í háskólanum standa svo sjálfir fyrir ýmsum atburðum, og eru
þeir misgáfulegir eins og þeir eru margir. Einn atburðurinn átti sér stað
í gær. Ég var að læra fyrir utan bókasafnið(já fyrir utan bókasafnið, það
var svo kalt inni skiljiði) og ákvað að taka smá pásu og hjóla upp í íbúð
og ná í eina bók sem mig vantaði. Þar sem ég hjóla út af campusnum og inn
í Isla Vista, bærinn þar sem 90% af stúdentum búa, tek ég eftir massífum
látum í svona garði sem svipar til Austurvallar í miðjum bænum. Ég tek
létta beygju og ákveð að tjekka á þessu dóti. Ég geng inn í garðinn og
labba inn í mannþröngina, upp á svona gras áhorfendapalla sem snúa að
sviði sem er í garðinum. Garðurinn er stappaður af fólki og myndar það
svona margar litlar þvögur í kringum einhverja menn sem sitja sem ég sé
ekki. Á meðan spilar einhver stoner surf hljómsveit crap ass grunge rokk á
meðan. Allt í einu stígur maður uppá svið og öskrar í mic-inn: “OK, the
fattest blunt session ends in one minute, best spliff session starts in
ten minutes”. Þá var ég semsagt mættur á keppni þar sem menn keppa í því
hve er bestur að vefja jónu. Sýra? Heldur betur. Ekki nóg með það, í
samtali við menn sem voru gjörsamlega búnir að reykja allt vit frá sér þá
sögðu þeir mér að það eru margir flokkar; Biggest Blunt, Joint with most
weed, Biggest Spliff, Fattest spliff og ég veit ekki hvað. Crowdið var svo
alveg í samræmi við efnið, Fred Durst lookalikes, Hvítir gaurar með ljóta
rastalokka, Big Lebowski eftirhermur, Svartir gaurar með hárið úfið tekið
úr cornrows með jónur á bakviðeyrun og svo stelpur sem eru allar eins,
semi sýra. Út um allt voru vegg spjöld með slagorðum eins og: “Marijuana,
Legalize it” og “Herb, more popular than Jesus”.

Ég er algjörlega búinn að láta næturlífið vera fram að þessu, og stefnan
er að láta það svona að mestu leiti vera, tjilla bara og trompa þessa
prófessora hérna. Nema þegar Jóhann Ari Lárusson mætir hérna í næsta
mánuði. Stefnan er tekin á L.A., Jafnvel á Pharrell Williams eða Isaac
Hayes tónleika. Móttóið verður: Brothers gonna work it out.

Íbúðin er nice, Jordan plakatið hans Hjölla er með heiðurstall sem eina
plakatið fyrir utan Íslands póstkortið sem ég átti að gefa leigusalanum en
ákvað að spila eigingjarna Íslendinginn með heimþránna og hafa það fyrir
sjálfan mig. Kallin er kominn með sjónvarp með 75 sjónvarpstöðvum. Einnig
nældi ég mér í flottann ferða plötuspilara, you know how it is.
Eldamennskan hefur verið í hávegum höfð og er ég bara búinn að setja
reykskynjarann tvisvar í gang. Einnig er ég bara búinn að hlaupa út
tvisvar og kaupa take away eftir misheppnuð pastaævintýri.

Fólkið sem ég búinn að kynnast er nice, einn ástrali sem er með mér í
verklegum tímum er góður, ég bara man aldrei hvað hann heitir og fer það
að verða semi óþæginlegt bráðum. Eins er par sem ég hef verið í samvinnu
með í heimadæmum í eðlisfræði sem er mjög fyndið. Stelpan heitir Sara og
er með rödd eins og Chip ´n Dale á helíum fylleríi. Ekki hægt að segja að
hún sé bjartasta greinin á tréinu. Kærastinn hennar, sem ég man ekki hvað
heitir, ætti að heita ALPHA MALE. Hann er kjötfjall af manni. Heavy
massaður gaur tveir metrar á hæð með rödd eins og satan með kvef. Ég leit
á hann einu sinni og hugsaði ef þessi gaur er gáfaður þá ætti að klóna
hann svo að hvert land ætti eitt eintak. Og viti menn gaurinn er trylltur,
með eðlisfræðina á hreinu og er bara þvílíkt að standa sig. Held með
honum.
Síðan er ég kominn inn í hóp af gaurum sem hittist reglulega og spilar
körfu á velli á svæðinu, very nice. Annars er ég ekki búinn að kynnast
neinu fólki neitt svakalega mikið, kemur allt saman þegar maður fer lengra
inn í kúrsana.

Eitt atvik sem ég verð að segja frá gerðist þegar ég var fór niður í miðbæ
Santa Barbara til að kaupa sjónvarp. Þar er svona verslunar gata sem
heitir State Street og er alveg með þennann O.C. fíling sem maður sér í
sjónvarpinu. Allavega ég er bara rollin´ on dolos ánægður með að vera
kominn með sjónvarp og var að rölta með það niður götuna með
plötuspilarann ofaná á leiðinni að kaupa mér eitthvað ætt. Þar sem ég er
að labba framhjá stórri Saks verlsun hlaupa tveir mexíkanar á fullum hraða
útúr búðinni, og á eftir þeim tveir gaurar í venjulegum fötum með löggu
skildi um hálsinn a la John McClaine. Gaurarnur hlaupa beint út á götuna
og stoppa þar þar sem löggu bílar koma úr öllum áttum og hindra það að
þeir komist í burtu. Ég horfi á og hugsa, er þetta ekki full mikið til að
stoppa tvo búðarhnuplara. Einmitt þá snýr annar gaurinn sér við að
Undercover löggunum. Gaurinn var í mesta lagi jafngamall mér. Um leið og
hann snýr sér við dró hann upp skammbyssu, sem virtist fyrir mér vera
stærsta skammbyssa sem ég hef séð á ævi minni, þar sem ég hef bara sé
þessa. Ég varð mjög hissa og fannst þetta of fáranlegt til að átta mig á
að hlaupa í burtu. Ég stóð í svona 45° horni við skotlínu gaursins og í
svona 30 metra fjarlægð. Löggunar draga allar upp byssur og byrja öskra
eins brjálaðir á hann og sumt fólkið tekur sprettinn í burtu. Eftir mikil
öskur og læti setur mexíkaninn byssuna á jörðina. Samt setja löggurnar
ekki byssurnar á jörðina og ég er bara, hvað er málið. Þá byrjar ein
undercover löggan að öskra: Drop the Bag!. Ég hugsa bara er gaurinn
ruglaður. Þá snýr hinn mexíkaninn sér við sem mér sýndist vera frekar
búttaður og lætur poka detta undan peysunni sinni sem hann hafði undir
henni. Pokinn sem datt hefði allt eins getað verið heybaggi hann var svo
stútfullur. Einmitt þá stukku allar löggurnar til og gripu gaurana, í
handjárn, inn í bíl og burt. Algjör sýra. Þá áttaði ég mig á því að þótt
að ég búi á mjög öruggu svæði, þá bý ég á mjög öruggu svæði miðað við
Bandaríkin. Til dæmis hjóla ég alltaf eina götu á leiðinni í skólann sem
enginn stúdent býr í. Húsin þar eru áberandi verri en öll önnur á svæðinu.
Á götu horninu er undanteknigalaust hispanic gaurar tjillandi umkringdir
bílum látandi eins og þeir séu í Cypress Hill myndbandi og eru víst helstu
heildsalarnir á svæðinu. Hefðu með réttu móti átt að vera sponsorar fyrir
keppnina sem var í gær. USA Today.
Ekki hafa samt neinar áhyggjur mamma að ég sé að fara lenda í einhverju
driveby shooting, þetta er mjög friðsælt hverfi fyrir utan þjóðhátíðina
sem fer alltaf fram á hverri helgi niðri við ströndina á aðal partý
götunni.
Lífið er gott, kann að meta sólina, skólinn er flottur og fólkið virðist
bara vera þetta fínasta lið. Allavega, ég tjekka á ykkur aftur með svona
monster af emaili og læt ykkur vita hvað er að frétta. Bið að heilsa öllum
heima á fróni og í kexverksmiðjunni Fróni.

Ps. Mig vantar emailið hennar Bestlu.

Friðrik