Beðið eftir KanyeNúna eru Hildur og Danni búin að yfirgefa
Santa Barbara. Ótrúlega gott að fá svona heimsókn, núna getur maður farið að einbeita sér að náminu eftir tryllta helgi. Sú ákvörðun var tekin að bomba sér á Coachella hátíðina á seinasta föstudag, þrátt fyrir það að fyrstu tónleikar voru ekki fyrr en kl. 12 á laugardags morgun. Það var klárlega með betri ákvörðunum ferðarinnar, þegar farið var að sofa á föstudagskvöldinu var fólk að bíða í kílómeters langri röð til að komast inn á tjaldsvæðið. Mjög súrt að þurfa að standa í því eftir að hafa setið í morð umferðarteppu. En auðvitað sluppum við við það. Föstudagurinn var ótrúlega góður. Þegar búið var að tjalda tók það við að taka inn stemminguna og venjast eyðimerkursólinni. Fyrsta eyðimörkin sem maður hefur verið í ef maður telur Sprengisand ekki með.
Við tókum góðann tíma í það að kynnast nágrönnum okkar í tjald borginni. Öðru megin við tjaldið voru hoknustu menn í Kaliforníu. Einhverjir 21. aldar hippar, sem fara á allar svona hátíðir með fáranlega gott risastórt tjald til að vera með góðan skugga í sólinni. Mjög sérstakur hópur sem mældi endilega með því að við tjekkuðum einhvern tíma á Burning Man hátíðinni. Það er hátíð þar sem hippar koma saman, taka sýru og kveikja í einhverjum risastórum trékalli. Þeim fannst það alveg 'far out'. Hinum megin voru tveir gaurar sem fengu viðnefnið Soldier Boy og Inúítinn. Inúítinn var feitast maður vestan við Úralfjöll og var inúíti í aðra ætt. Soldier boy var silent but deadly Tool aðdáandi . Fáranlega góðir gaurar.
Á föstudagskvöldinu var svo blásið upp risastórt bíótjald og Coachella myndin sem var gerð eftir hátíðina í fyrra sýnd. Við áhorf á þeirri mynd var tekin sameiginleg ákvörðun að það sé möst að ná einhvern tíma Fischerspooner á tónleikum.
Dagur 1:.

Saadiq og Tiombe í Platinum Pied Pipers
Laugardagurinn var svo tekinn snemma, enda annað erfitt þar sem það var dauði og djöfull að vakna í tjaldi í þessari sól. Við bombuðum okkur inn á tónleikasvæðið sem var mjög næs, skoðið það bara á myndunum. Fyrstu tónleikarnir voru með albínóa rapparanum Brother Ali, og stóð hann sig fáranlega vel miðað við það að vera fyrstur á svið. Semi skrýtið að sjá feitann sköllóttan albínóa rappa en hann var flottur. Það sem var mjög gott við svæðið að mjög stutt var á milli tjalda, þannig auðvelt var að bomba sér á milli tónleika að tjekka á hlutum (ef það var pláss inn í tjöldunum). Eftir það var tjekkað á The Section Quartet á stóra sviðinu sem var semi súr strengja kvartett að taka cover lög. Við bombuðum okkur bara aftur í eitt af minni tjöldunum til að bíða eftir Platinum Pied Pipers. Í biðinni náðum við Celbration sem var algjör yeah yeah yeah´s eftirherma og vöktu enga lukku. Hinsvegar vöktu PPP algjöra lukku. Störtuðu show-ið með góðu J. Dilla tribute og bombuðu sér svo út í lögin af Triple P plötunni. Ótrúlega gott sett, það besta var að söngvarinn Zeno var með þeim svo þeir tóku lög sem þeir gátu ekki tekið þegar ég tjekkaði á þeim í New York. Enduðu showið með 50 ways to leave your lover coverinu sem vakti mikla lukku.
Næst á svið var Lady Sovereign. 18 ára strákastelpa sem rappar gróft grime rapp. Ótrúlega kröftugt sett sem virkaði fáranlega vel. Ég beilaði samt eftir hálft sett til að geta tjekkað á The Walkmen. Þeir voru svona sæmó, mættu á svið, spiluðu fóru heim. Ekki alveg nógu hressir. Eftir The Walkmen var tekið stutt tjekk á Lyrics Born sem var eiginlega bara Latino útgáfan af Fatman Scoop. Mjög súrt en frekar fyndið.
En svo kom að því. Við bombuðum okkur tímanlega á aðalsviðið og náðum góðu spotti til að sjá Common. Eftir stutta bið umkringd risastóru crowdi byrjaði titillag Be plötunnar. Hann var ótrúlega góður og kom með nákvæmlega það show sem maður vildi. Auðvitað var hann líka með J. Dilla tribute og tók mjög gott úrval af lögum. Blastaði meira segja Unpredictable með Jamie Foxx þegar hann startaði 'Ég elska stelpur' partinn af showinu. Strax á eftir Common var svo Kanye West 15 mínútum of seinn á svið. Hann mætti eitursvalur og bombaði frá sér hnitmiðuðu setti, rappandi rappteksta við rapptakta. Algjör rappari. Síðan dansaði hann meira segja við Take On Me.
Eftir Kanye West færðum ég og Danni okkur yfir á minna útisviðið til að ná Damian Marley. Hann var klárlega surprise helgarinnar. Maður bjóst við að fýla bara eitt lag eða tvö, en kallinn mætti ótrúlega góður á svið og stjórnaði áhorfendum fáranlega vel í samsöng og tilheyrandi. Mjög nettir tónleikar. Á sama sviði eftir Damian voru svo Eagles of Death Metal næstir á svið. Ég hafði ekkert mikið hlustað á þá, hélt meira segja að þeir hefðu bara gefið út eina plötu þangað til Hildur leiðrétti mig. Þeir voru í einhverju veseni að koma sér á svið sem endaði með því að þeir voru tæpum hálftíma of seinir. Þegar þeir komu sér fyrir á sviðinu, Josh Homme þar á bakvið annað trommusettið, var lítill naggur sem kynnti þá með miklum tilþrifum sem 'Coachella´s own'. Við komumst seinna að því að litli naggurinn sem við könnuðumst ekki við var Danny DeVito.
Eftir að hafa tjekkað nokkur lög hjá Eagles skutlum við okkur á Juan McLean eftir skipun frá Hildi. Þeir voru nokkurn vegin uppgvötun hátíðarinnar ásamt Lady Sovereign. Fáranlega góð kúabjöllu veisla sem fór vel í mann. Þar var tekin smávegis dans, en ekki hægt að dansa of mikið þar sem Depeche Mode voru að gera sig klára á svið á aðalsviðinu. Tónleikum með Atmosphere var fórnað til að sjá drengina í Depeche Mode og það verður ekki grátið. Þetta voru magnaðir tónleikar með flottum tilþrifum og tóku þeir lög á nýju plötunni ásamt stöndurdum eins og Personal Jesus og fleirrum. Eina sem vantaði var að þeir tækju John the Revelator af nýju plötunni og I feel loved af Exciter. En ekki hægt að kvarta þar sem þeir voru magnaðir.
Eftir tvö uppklappslög var hlaupið yfir í Sahara tjaldið. Betur þekkt sem 'The Dance Tent'. Þar voru Daft Punk byrjaðir að spila og það var sko ekkert lítið. Þeir voru algjörlega það besta sem maður lenti í í hátíðinni. Tvö vélmenni á 5 metra háum ljósapýramída með tvö risastóra tölvuskjái sitthvoru megin við sig sem lömdu fólkið með trylltri grafík á meðan fætur virkuðu. Þar var dansað og hélt ég að ég myndi ekkert dansa meira á hátíðinni. Ótrúlega flottir strákar.
Dagur 2:.

The Mean Ol´ Lion and the Hearts
Á seinni deginum var vaknað í svitakófi vegna sólarinnar en almenn sætti var í hópnum. Fólk búið að jafna sig í löppunum eftir labb og dans dagsins áður. Við bombuðum okkur á tónleika svæðið og skelltum í okkur nokkrum bjórum til að koma okkur í gang. Fyrstu tónleikarnir sem farið var á var Murs & 9th wonder. Ég hafði verið með mikla tilhlökkun í gangi fyrir þessa tónleika og stóðust þeir algjörlega undir væntingum, jafnvel þótt 9th wonder hafi ekki látið sjá sig. Murs hélt sig nánast algjörlega við 3:16 plötuna og tók bara nokkur lög af Murray´s Revenge. Greinilegt er að maðurinn er ótrúlega mikill húmoristi enda var það of fyndið þegar hann var að tala um það þegar hann er hrifinn af stelpum þá býr hann til iTunes lagalista, síðan var Coldplay komið í botn og hann byrjaður að mæma á fullu. Flottur strákur.
Fyrri partur sunnudags var aðeins rólegri en laugardagurinn og því þurftum við ekki að hlaupa eins mikið. Eftir Murs tjekkuðum við á the Magic Numbers, ótrúlega venjuleg rokkhljómsveit með fínustu lög. Almennt loðnir hljómfæraleikarar með fínasta rokk. Seinna á hátíðinni hittum við söngvarann og náði ég fínum myndum þar sem Hildur var að reyna við hann. Þá var skoppað yfir í danstjaldið og tekin staða á Louie Vega, þar voru reifararnir þegar komnir með glóprik þótt að klukkan væri bara tvö um miðjan dag. Sú stemming var sett á hold og skutlast yfir á rokkhljómsveitina Phoenix. Ef þið hafið ekki heyrt í henni þá er það bara fínt. Mjög léleg frönsk hljómsveit sem er að deyja henni langar svo að vera frá The O.C. Bú á hana. Eftir það disaster færðum við okkur yfir á Bloc Party, þar var fólk farið að dansa og almenn stemming farin að myndast fyrir hlaup og dans kvöldsins. Við ákvaðum að beila snemma af Bloc Party til að vera framarlega á Gnarls Barkley.
Ég væri með vanmat ef ég myndi segja að ég hefði ekki verið að bíða mikið eftir þeirri hljómsveit. En þeir voru alveg magnaðir og fáranlega flottir. Mætti á svið klæddir eins og karakterar úr Galdrakallinum í Oz. Cee-Lo var ljónið, Dangermouse tin kallinn, hljómfæraleikarar nornir, Bakraddir voru eins og Dorothy og fuglahræðan og fiðlur einhverjir karakterar sem ég þekkti ekki. Cee-Lo kynnti hljómsveitina sem 'The Mean Ol´ Lion and the Hearts'. Síðan rúlluðu þau í gegnum öll bestu lögin af St. Elsewhere: Transformer, Just A Thought, Crazy, Smiley Faces og fleirri. Ótrúlega þétt band, skrýtið að þetta voru fyrstu tónleikar þeirra. Mad Shit.
Eftir Gnarls Barkley var tekinn sprettur á Yeah Yeah Yeah´s og þar fór Karen O hamförum. Bombaði út úr sér þéttu rokki á alla sem vildu heyra og voru þeir ekki fáir. Ég fór aðeins áður en þau kláruðu en heyrði síðar að Karen hefði gleypt hljóðnemann til að ná betra öskri. Flott stelpa. En ég beilaði fyrr af Yeah´s til að ná Digable Planets, þurfti að fórna Seu Jorge fyrir þau. Þau hafa nú munað fífil sinn fegurri og keyra algjörlega á eldgömlum lögum. Nýja dótið þeirra er frekar slappt.
Þá var farið að kvölda og var hist fyrir utan danstjaldið til að bera goðið Madonnu augum. Það var nú hægara sagt en gert þar sem tjaldið var gjörsamlega út úr pakkað. Við náum að troða okkur inn og sjáum við strákarnir á sviðið, en Vöðva Friðrik tók Hildi á há hest í nokkrum lögum til að hún sæi. Vöðva Friðrik endist nú bara í þrjú lög en þar sem eitt af þeim lögum var Hung Up var Hildur sátt. Líka eins gott fyrir hana.
Mér þótti Madonna nú ekkert the shit, meira svona bara gaman að sjá hana, semi kjánalegt að sjá hana bomba sér um sviðið með rafmagnsgítar umkringd Kevin Federline dönsurum. Var beilað á henni þegar hún var nýbúinn að spyrja crowdið hvernig rassinn hennar liti út rétt áður en hún reif sig úr buksunum.
Farið var beint á Massive Attack af Madonnu, það var snilldar ákvörðun. Þeir voru fárnlega góðir og komu á óvart. Enda spila þeir ekki live nema fá eina svala milljón dollara í staðinn og mæta þá líka á svæðið með 15 gestasöngvara.
Við það að fylgjast með Massive týndist ég algjörlega og ákvað þá að bomba mér yfir í danstjaldið þegar Massive voru búnir. Þar var Mylo að þeyta skífum og gerði það vel. Ég dansaði ennþá meira en á Daft Punk, við einhvert ókunnugt glópriksfólk. Það er óhætt að segja það að ég hafi dansað þetta fólk úr buksunum.
Eftir Mylo var Vöðva Friðrik algjörlega búinn að yfirgefa svæðið og almenn þreyta komin í staðinn. Á leiðinni á Scissor Sisters tók ég stöðuna á Gilles Peterson og Jassanova sem voru með laid back dj-sett. Þar hitti ég svo fólkið aftur en lét mér nægja að sitja og horfa á Scissor Sisters meðan Hildur dansaði algjörlegan fabjúlös dans undir pilsinu hjá söngk0nunni.
Þar sem Scissor Sister voru seinust á hátíðinni fyrir utan Tool náðum við góðu forskoti á stærsta crowdið út að festinu.
Þetta var í allastaði fáranlega góð ferð og vel heppnuð. Fullt af góðum hljómsveitum þar sem Daft Punk og Gnarls Barkley standa óneitanlega uppúr.
Þetta er orðið óneitanlega langt frá mér þannig ég held ég kalli þetta bara dag að sinni. Tjekkið á myndum á myndasíðunni.
Friður,
Sæmi Rokk