Make Your Feet Stomp

• Ef að ég hefði séð Method Man öskra O.D.B. yfir trylltan mannshóp með Brooklyn Zoo dynjandi á bakvið þegar ég var 13 ára hefði ég örugglega sturlast.

• Ef að ég hefði séð Inspektah Deck fara með fyrsta versið í Protect Ya Neck þegar ég var 14 þá hefði ég örugglega sturlast.

• Í gær sá ég Masta Killa, Street Life, Inspektah Deck og Method Man trylla alla með For Heavens Sake. Og ég trylltist.

Á leiðinni á tónleikana var ég temmilega rólegur. Þrátt fyrir að vera það nafn úr Wu-Tang sem hefur verið mest áberandi í fjölmiðlum undan farin 12 ár, þá hefur Method Man gefið út ansi misjafnar sólóplötur. Tical var auðvitað klassa stykki og er gott dæmi um "Black Hoodies and Timbos" tímabilið. Mjög mörg góð lög er að finna á þeirri plötu þar á meðal Bring the Pain, What the Blood Clot, All I Need, Release Yo' Delf og fleirri.
En eins og í mörgum tilvikum duttu gæðin niður á annari plötu, Tical 2000: Judgement Day, á þeirri plötu var erfitt að finna gott lag (Cradle Rock?) þrátt fyrir að maður var bara 14 ára og blindur af Wu-Tang gleði(trademark). Ári seinna rétti hann aðeins úr kútnum með Blackout plötunni sem var samvinnuverkefni með Redman. Frekar mikil klúbbaplata einkennd af húmor frá Redman og ber einn af stærstu smellum þeirra, Da Rockwilder.
Á tímabilinu 2000-2004 dettur Method Man í skringilega lægð. Á báðum Wu-Tang plötunum sem koma út á þessu tímabili, The W og Iron Flag, er hann hvergi nærri þeim hæðum sem hann náði á Wu-Tang Forever hvað þá á Enter The Wu-Tang(36 Chambers). Botninum náði hann svo þegar hann gaf út þá skelfilegu plötu Tical 0: The Prequel árið 2004. Skelfileg plata sem enginn botnaði í.
Einhvern veginn náði hann samt alltaf að halda sér í sviðsljósinu annaðhvort með bíómyndum (How High), gestaversum(Round & Round, La Rhumba) og sjónvarpsþáttum (OZ, The Red & Meth Show og Boston Public).
Í ár gaf hann út plötuna 4:21...The Day After. Sú plata á að vera endurkoma hans í leikinn og fokk jú framan í plötu-, útvarps- og myndbandabransann sem hann segir að hafi leikið hann grátt á undanförnum árum. Þótt sú plata sé enganvegin meistarastykki er hún mun betri en undanfarnar þrjár plötur og boðar gott fyrir hans framtíð.

Með þetta aftast í hausnum, að ég sé að fara sjá reitt semi-legend stíga á svið, gekk ég inn í The Hub hérna í Santa Barbara. Fyndnasta var að þar sem tónleikarnir voru haldnir á skólacampusnum, þar sem alkóhól er ekki selt. Skrítið var að vera á tónleikum með engan bjór en vera kominn í semi vímu vegna reykjarins sem stíflaði loftið. Eins og á öllum rapptónleikum var annarhvor maður "packin'",jafnvel ennþá meira á þessum. Ekki skrítið þar sem nafnið á plötunni, 4:21, vísar í þann tíma dags sem mönnum finnst víst best að reykja hérna í Bandaríkjunum.
Fyrstur á svið var half-assed Atmosphere wannabe rappari sem kallaði sig Intuition. Hann var glataður og endaði settið sitt á því að láta fólk vita að hann væri til í að láta hringja í sig fyrir heima partý. Flottur.
Eftir töluverða bið steig á svið plötusnúðurinn. Klassik Wu-Tang outfit: Óhnýtt Doo-rag, Wu-Tang bolur, timbos og allt saman. Hann kveikti í mannhópnum sem var fullstór og pirraður eftir lélegan Intuition. Þá steig Masta Killa á svið. Klárlega rólegastur í Wu-Tang hópnum, frekar í GZA kantinn heldur en í Ol´Dirty kantinn. Hann tók klassísk lög af sólóplötunum sínum(Ringing Bells, It´s What it is) sem fáir þekktu nema dyggir Wu-Tang aðdáendur. Frekar stutt en hnitmiðað sett með RZA/GZA-leg fræði sem setti fólk í gírinn.
Eftir Masta Killa steig af sviðinu spurði plötusnúðurinn hvort fólk vissi hvaða lag Wu-Tang gaf út fyrst. Auðvitað öskraði fólk "Protect Ya Neck!". Sekúndu síðar byrjar takturinn og Inspektah Deck dýfir sér í fyrsta versið. Allt varð vitlaust og maðurinn með bestu röddina í Wu-Tang fór í gegnum massíf lög af sínum eigin plötum og Wu-Tang plötunum, þar á meðal One Of These Days. Í rauninni æltaði allt um koll að keyra. Hápunkturinn í settinu hans var klárlega þegar hann steig út í fjöldann, sagði öllum sem voru með pening í vasanum: "Hold your money up!" og tók vers úr C.R.E.A.M.. Frekar þétt.
Þá var komið að því, Method Man mætti ásamt Street Life, gaur sem hefur verið með honum á flestum lögum á sólóplötunum. Method Man byrjaði strax á M-E-T-H-O-D Man. Allt var vitlaust, allur fjöldinn að hoppa og öskra.
Þegar hann steig á svið tók ég eftir að hann var með lífvörð með sér. Mér fannst það frekar fyndið, þar sem hættulegustu mennrnir þarna inni voru tveir trust-fund fratboys og nokkrir Vatos. Tilvera lífvarðarins varð ljós einu lagi síðar.
Method Man er gjörsamlega trylltur á sviði.
Hann keyrði í gegnum fjöldann allan af lögum, allt frekar stór nöfn, með miklum krafti. Þessi kraftur fólst mikið í því að hann var út um allt. Ekki svona: Hey, hann er hoppandi út um allt eins og Mick Jagger! Nei hann gerði miklu meira:

1. Da Rocwilder: Klifraði í loftinu, settist á bita þar og fór með versið þar sem hver einasti maður var með hendur á lofti.
   
2. Wu-Tang ain´t nuthin to fuck wit: Fór aftast í fjöldann, náði stól, barðist í gegn, setti stólinn í miðjuna og fór með versin á móti Inspektah Deck sem stóð á sviðinu.
3. Klifraði upp á hátalara báðu meginn á sviðinu. Oft.
4. Fallout: Byrjaði á crowd surfi, stoppaði, fékk gaura til að halda um fæturna á sér, stóð á þeim haldandi í loftið rappandi.
   
5. Crowd Surfaði í fjölmörgum viðlögum þar sem fjöldinn sá um sönginn.
6. Endaði tónleikana á því að bjóða öllum upp á svið, sem fólk var ekki lengi að samþykkja, á meðan plötusnúðurinn spilaði lög af 4:21 sem Method Man var ekki búinn að taka. Auðvitað voru drengir sem buðu honum upp á jónur á meðan.

Lífvörðurinn sá til þess að toga hann úr fjöldanum þegar hann reyndi að komast aftur uppá svið. Í raun þá bjóst ég aldrei við þessu. Ég var búinn að lesa í viðtölum að hann væri góður á sviði en tók því alltaf með fyrirvara. Hann stóð hinsvegar algjörlega undir nafni og var þetta klárlega það sem maður vildi. 1/3 af Wu-Tang á svona tónleikum, ekki slæmt.
Jónutilvikin leiddu auðvitað til þess að fáeinir voru handteknir en allt í allt sýndi þetta hvernig á að skila hip-hop tónlist á sviði, þar sem fáum tekst vel til.

Jebb, annars er lífið rólegt í Santa Barbara, skólinn gengur vel og alles. Á næstu helgi er Sonny Rollins að spila hér í nágrenninu. Gerð verður heiðarleg tilraun til að ná sér í miða á hann. Þekktur fyrir að spila á tenór saxafón með ekki minni mönnum en Charlie Parker, Thelonius Monk og Miles Davis.

For ya mothafuckin' mind;
Friðrik