Better than Nooyawk

1/5 Boroughs

Á laugardaginn skutlaðist ég til New York. Fimm um morguninn vaknaði ég eiturhress, út á stoppistöð, niðrí neðanjarlestina, upp í stóru lestina og beint suður. Ég fer ekki ofan af því sem ég hélt fram þegar ég var í tíunda bekk. New York bork er staður til að eyða miklum tíma. Hinsvegar hafði ég ekki mikinn tíma. Ég var mættur á Pennsylvania station 10:45 of strunsaði þá beint niðrí ráðstefnu höll. Þar var ekkert lítið í gangi.

Árlega heldur AES (Audio Engineering Society) ráðstefnu í New York. Þangað mæta öll stærstu fyrirtækin sem starfa í þessum bransa; Sennheiser, Bang & Olufsen, Sony, Dolby, Klein Hummel og Bose ásamt svo auðvitað öllum litlu fyrirtækjunum. Þessi minni fyrirtæki eru einmitt það sem maður eins og ég hef mestan áhuga á. Þetta eru þau fyrirtæki sem er auðveldast að nálgast og svo eru þau meira í rannsóknarvinnu fyrir stærri fyrirtækin. Ég talaði einmitt lengi við Frakka sem var að vinna hjá A-Volute. Þeir eru að þróa heyrnartól sem eru með 6 smágerða hátalara fyrir hvert eyra og getur þá endurkallað háþróað víðóma hljóð. Sem er mjög feitt. Frakkinn sagði við mig að þeir væru að þróa þessa tækni í samvinnu við "a very very large corporation" sem myndi sjá um markaðsetiningu og hönnun út á við. Auðvitað mátti hann ekki segja mér hvaða fyrirtæki þetta var þar sem það var "corporate secret".

Ráðstefnu Brjálæði

Ráðstefnunni var skipt upp í þrjá hluta. Á þriðju hæð var aðalgólfið (þaðan sem myndirnar eru). Þar voru fyrirtæki með bása að kynna vörur sínar og vinnu, síðan á annari hæð voru "Demo"-herbergi þar sem fá fyrirtæki voru með fámenna fundi og kynntu vörur sínar. Ég sótti einn þannig fund hjá Sennheiser og K+H. Á neðstu hæð voru svo fundir þar sem tæknilegar greinar voru kynntar. Þar voru menn frá ýmsum háskólum og einkafyrirtækjum að kynna greinar sem þeir höfðu lagt fram. Þar sá maður hvað var það nýjasta í þessum bransa. Það var nú ekki mikið sem kom á óvart þar, menn eru að skoða möguleika að þjappa skrám mismunandi saman og flokka eiginleika bíla til að þróa hljómtæki fyrir ökumenn. Einnig er mikið verið að skoða það sem er kallað "Adaptive Audio". Gott dæmi um það er tónlist í tölvuleikjum sem "fattar" það hvenær er bardagi eða róleg stund í leiknum. Ekki get ég séð það að "Adaptive Audio" hafi meiri hagnýtingu en tölvuleiki nema að menn byrji að skanna heilann í manni og spili tónlist eftir því hvernig manni líði.

Semsagt, það var mikið að sjá og einn dagur var alltof lítill tími til að ná að skanna allt en ég náði að skoða mikið og tala við marga. Þar á meðal rakst ég á Saadiq, bassaleikara Platinum Pied Pipers og pródúsent með meiru, á aðalgólfinu. Ég og Saadiq erum góðir félagar eftir að ég spjallaði við hann á Table 50 staðnum í New York daginn eftir að ég fór á tónleika með PPP, já og svo sá ég þá á Coachella. Ég sá hann samt hvergi að skoða tæknigreinarnar.

Þegar það tók að nálgast brottfarartíma skutlaðist ég út úr ráðstefnuhöllini og pikkaði upp nokkrar plötur í Turntablelab og tók svo lestina heim. Þegar ég kom upp úr neðanjarðarlestinni á Davis Square (torg þar sem neðanjarðarlestin stoppar næst íbúðinni minni) var ég rétt búinn að missa af strætó. Þar sem þetta var laugardagskvöld kemur hann bara á klukkutíma fresti. Þá tók ég þá ákvörðun að taka leigubíl heim íbúð, mjög stutt ferð, only five dollas.
Þegar ég er að segja leigubílstjóranum(hvítur Íra Boston búi) hvert ég ætla að fara lendi ég í vandamáli sem ég hef nokkrum sinnum rekið mig á hérna í Boston:

Ég: You free
Bílstjóri: Yeah
Ég sest inn
Bílstjóri:Where you goin
Ég: Bartlett street
Bílstjóri:Huh?
Ég: Bartlett Street
Bílstjóri:What?
Ég: Baaaartlett Street
Bílstjórinn botnar ekker í mér og horfir bara á mig
Ég: Bartlett stree, right of Broadway. Bartlett, Baaartlett, Barrrtlett, Bartleeett, Baaartlett.
Bílstjóri: Ah, you talkin about Bahtleht, right of Broadway.
Ég: Yeah, drive.

Stundum er mjög erfitt að ná þessum Boston hreim þannig að þessir hreinu Boston gaurar skilji mann í ákveðnum orðum. Eins og þegar ég sagði við einn prófessorinn minn að ég væri að fara til New York þá sagði hann: "You better watch out in Nooyawk". Gott dæmi er líka Harvard. Harvard er ekki Harvard, Harvard er Havadh.

Núna eru miðannarpróf í næstu viku, þá þarf maður að leggjast eitthvað undir feld. Svo verður tekið Cold Chillin með Marín.

Ég náði mér í feitar plötur í Turninum og er búinn að kippa nokkrum lög af þeim með trausta Numark ferðaspilaranrnum. Ég ætla að deila með ykkur nokkrum lögum og því nýjasta af þessu ótrúlega interneti. Þessi tækni. Þessi tækni er bara ótrúleg. Ótrúlegt hvað Ísland er lítið.

Wu-Tang hafa enn og aftur komist í sögubækurnar með því að fengið leyfi frá Bítlunum (þeim sem eiga lögin núna) að nota "While my guitar gently weeps" í einu lagi(The Heart Gently weeps) á nýju plötunni 8 Diagrams. Þetta er í fyrsta skipti sem Bítlarnir heimila "sampl". Svo mætti bara sonur George Harrison til að spila á gítar. Hann heitir Dhani. Hversu mikið af eiturlyfjum notaði Hr. Harrison í Indlandi til að skýra son sinn Dhani. Hip hop elskan Ms. Badu syngur líka í laginu.

Nýjasta afurð Dr. Dre er Bishop Lamont. Virðist ætla að verða fyrsti rapparinn sem er thug-thug-thuggin it(No stoppin) en líka með fyndna og hnyttna teksta(American Dream) frá Aftermath. Eða kannski verður þetta bara internet hype.

Dilla er ennþá dauður og er að breytast í John Coltrane rappsins. Nú dæla allir út "To Dilla" lögum hægri vinstri eins og jazz-gaurarnir gera til 'Trane. Besta lagið hingað til var frá Prince Po, U Right Here, en núna(Dillagence) er Dj Spinna kominn með flottan fnyk ásamt Phonte.

Eddie Palmieri. Fáranlega smooth laitin kóngur, píanó og "vibes", með jazzinn á hreinu. Hlustið fyrst á smá latin lingo í La malanga og færið ykkur svo á hljómsveitina sem heitir Harlem River Drive, gefur út plötuna Harlem River Drive og bombið lagið Harlem River Drive. Bróðir hans Charlie á orgeli.

Bill Dogget, maðurinn sem samdi Honky Tonk og Hold it. Náði feitri plötu með honum sem ég hef lengi langað í. Heyrið Twenty Five Miles.

The Budos Band. Meira latin brjálæði. Látið vita ef þið viljið meira með þeim. Þið eigið eftir að vilaj það. Þessi elska heitir Chicago Falcon.

Grasreykjandi geimveruelskandi brjálæðingurinn Madlib læðir sér svo inn með gervi hljómsveitina Otis Jackson Jr. Trio. Af plötunni Jewels kemur Elysian Fields.

Svo auðvitað kemur gáta vikunnar. Hérna er maður að syngja lag. Það er samið í sameiningu með Lamont Dozier og Holland bræðrunum sem framleiddu endalausa smelli fyrir Motown. Ég hef kannski náð að troða Shine upp á ykkur sem Lamont Dozier samdi(af plötunni The ABC Lost sessions). Pharoah Monch kippti fiðlunum úr Shine til að nota í Who Shot the Mayor. Allavega, hérna semur Dozier og bræðurnir lagið My World is Empty Without You ásamt Stevie Wonder. Hr. Wonder syngur það svo á plötunni Down To Earth. Gátan er: Hvaða hljómsveit samdi ábreiðu(cover) af þessu lagi sem við höfum oft bombað í byrjun kjallararalla.

Bring it.

kv,
Friðrik